Cumartesi sabahı erken saatlerde başladı yolculuğumuz. Saat 12 civarında kalkan TWI1903 sefer sayılı uçağımız, saat 13 gibi vardı Denizli'ye. Denizli'ye vardık ama vardığımız nokta şehir merkezine 63 km uzaklıktaydı. Minibüslere doluştuk ve yemek yiyeceğimiz yere gittik. Saraçoğlu Kasrı adında nezih bir ortamdı. Oradan da tekrar minibüsler eşliğinde stada gittik.
Yol boyunca alkışlayan BEŞİKTAŞlılar, Denizli sakinleri gördük. Ayrıca formasını gösteren Fenerbahçe ve Galatasaraylılar da. Minibüsler stadın yanında durup, biz inince şahsen benim heyecanım iki kat arttı. Artık dananın kuyruğunun kopmasına az kalmıştı ve ben o stadda yerimi alabilecektim. Süper bir histi bu. İstanbul'dan gelen otobüslerle ve çevre illerden gelen BEŞİKTAŞlılarla üçlüler çekildi, meşaleler yandı, şampiyonluk naraları atıldı ve maça girildi.
Oyuncularımız bu maçta da Galatasaray maçında olduğu gibi her seferinde topluca geldiler tribüne. Geçen haftadan bildiğimiz için bu sefer yadırgamadık bu durumu. Süper görüntüler çıktı yine. Mustafa Denizli'nin takım üzerindeki en büyük etkilerinden biri bu kesinlikle; arkadaşlık ve kenetleniş.
Şehitlerimiz için yapılan saygı duruşunun ardından maç başladı. Tabii bizde büyük bir desteğe başladık. Ben Kapalı tribündeydim. Ancak söylemek lazım ki, açık tribün de çok güzel gözüküyordu uzaktan.
Gerek kutlamalarda, gerek maçta su, ekmek gibi meşale yakıldı. Birinci golden sonra, ara ara coştuğumuzda, ikinci golden sonra, maçın sonlarına doğru ve maç sonunda. Sürekli meşalelerle aydınlattık ortalığı. Karşıdan bakınca eminim mükemmel gözükmüştür gerek açık, gerek kapalı tribünümüz.
Ve işte o an! O beklediğimiz an! Son düdük ve tüm oyuncularımızın ne yapacağını şaşırdığı an. Her biri bir yana koştu. Biz tribünde kendimizden geçtik. Yıllardır süre gelen özlemin tamamen bittiği an. Anlatılmaz, yaşanır...
Elbette oyuncularımız daha sonra tribünlere geldi, üçlüler çekildi, kendimizden geçildi. Sırf bizim tribünlerimize değil, Denizlispor tribünlerine de gitti oyuncularımız. Staddın büyük bölümü BEŞİKTAŞlıydı zira.
Maç sonu stadda sevincimizi yaşadıktan sonra minibüslere dolup, 63 km'lik yolu geri dönerek Denizli Çardak Havalimanına vardık. Benim içinde bulunduğum minibüs vardıktan yaklaşık 3-4 dakika sonra takım otobüsü geldi. Tello dışında eksik yoktu. Sanırım o da doping testindeydi, ondan gecikti.
Havalimanında gördüğümüz afişler de mükemmeldi. Harika bir fikir gerçekten o afişler. Helal olsun kim düşündüyse.
Ve işte o an! O beklediğimiz an! Son düdük ve tüm oyuncularımızın ne yapacağını şaşırdığı an. Her biri bir yana koştu. Biz tribünde kendimizden geçtik. Yıllardır süre gelen özlemin tamamen bittiği an. Anlatılmaz, yaşanır...
Elbette oyuncularımız daha sonra tribünlere geldi, üçlüler çekildi, kendimizden geçildi. Sırf bizim tribünlerimize değil, Denizlispor tribünlerine de gitti oyuncularımız. Staddın büyük bölümü BEŞİKTAŞlıydı zira. Maç sonu stadda sevincimizi yaşadıktan sonra minibüslere dolup, 63 km'lik yolu geri dönerek Denizli Çardak Havalimanına vardık. Benim içinde bulunduğum minibüs vardıktan yaklaşık 3-4 dakika sonra takım otobüsü geldi. Tello dışında eksik yoktu. Sanırım o da doping testindeydi, ondan gecikti.Meşale yakımı orada da sürdü. Gayet güzel görüntüler çıktı ortaya. Ancak polis'in havalimanı dışında kordon oluştururken, havalimanı içinde oyuncularımızı taraftarlarımızın içinden geçirmesi tuhaftı. O zaman niye itip kaktınız milleti havalimanı dışında? Bu arada havalimanında da arbede yaşandı, es geçmeyelim Arbedenin sebebi de The Team of Victory pankartının havalimanının ikinci katına asılması ve polisin asanlara karşı gösterdiği kötü muamele. Hiç bir sorun yokken bu tür bir muameleyi hiç birimiz haketmemişti. Yapılanlar gerçekten çok ayıptı...
Havalimanında gördüğümüz afişler de mükemmeldi. Harika bir fikir gerçekten o afişler. Helal olsun kim düşündüyse. Benim uçağım 6 saatlik rötar yaptığı için takım otobüsü ve sabah Atatürk Havalimanı'ndan kalkan uçak İstanbul'a indiğinden saatler sonra bile Denizli'deydim. Sabahı Denizli havalimanında ettik. Havalimanındaki televizyonda maçımızın özetini izledik, Telegol'de kendimizden geçtik, havalimanı yemek mekanlarını istila ettik ekmek bile bırakmadık -önemli nokta herkesin parasıyla, usluba uygun şekilde bunu yapmasıydı-, ara ara uyuyanlarımız oldu alkol'un de etkisiyle. Sabah 8'de bozulan uçağımızın yerine, Antalya'dan gelen uçakla İstanbul'a geri döndük. İstanbul'a vardığımızda saat 9.20'ydi. Ve yapılacak şey belliydi, evlere gidilecek, biraz dinlenilip direkt semte geçilecek...
O da bundan sonraki yazıda artık :)
Maç başladı. Tribün olarak gayet iyiydik bence. Ancak takım çok iyi değildi. Sivok'un daha ilk dakikada topu çizgiden çıkartıldı, 2 kötü ortayla tehlike yaratılabilecek pozisyonları harcadık. Ancak bu arada rakip de ciddi pozisyonlar buldu. Bu arada Gençlerbirliği 1-0 öne geçti. Tribünler başladı 'Şampiyonluk çok yakın, SALDIR BEŞİKTAŞ!'. Bu tezahurattan kısa süre sonra ilk golümüz geldi. Ben golü kimin attığı bile görmedim, sadece topun ağlara gidişini gördüm. Hatta sevinçten anonsu bile kaçırmışım, arkadaştan öğrendim golü kimin attığını.
İlk yarılar istediğimiz gibi bitti. İkinci yarı rakip etkili başladı, daha ne oluyor bu nasıl defans diyemeden gol yedik. Sezar'ın hakkı Sezar'a, güzel organize edilmiş bir goldü. Tribünler bir 5 dakika duruldu. Tam tekrar vites arttırmaya başlamıştık ki 2.gol geldi. Ben kendimi bu sefer yerde buldum. Yığılmaya bacağı kurban ediyorduk. Ancak yere düştüğümde bana doğru gülümseyen bir başka BEŞİKTAŞLIyı görünce ben de acı macı kalmadı. Birbirimizi kaldık, sırtına vurduk ve omuz omuza ile yeniden desteğe başladık. Maçın son 30 dakikası daha çok Galatasaray'ın top kontrolüyle geçti. Baros ile bir pozisyondan yararlanamadılar. Ancak biz de 3.golü atacakken resmen engellendik.
Maçın sonlarına doğru bir gol sesi duyduk. Sivasspor maçı 3-3 oldu sandık, sevindik ve yakılan meşalelerle coştuk. Ancak daha sonra anlaşıldı ki maç hala 3-2'ydi. Hiç güzel olmadı bu durum. Ancak biz bu skorlarla da avantajımızı zaten koruyorduk. Onun için fazla da dert etmedik. Maç bitiminde de aralıksız 20 dakika makara yaptık. Gayet de güzeldi, keyifliydi.
Sonunda gülüp, eğlendiğimiz, içerisinde çok kızdığımız, strese girdiğimiz bir 90 dakika geçirdik stadda. Onu kendimde o gücü bulursam 1-2 gün içerisinde ayrı bir yazıda anlatırım. İtiraf etmeliyim ki şu anda hiç o havada değilim :) Güzel fotoğraflar çektim stad içinde. Misal yukarıdaki. Meşalelerle gayet güzel, özlediğimiz görüntüler oluştu.
Maç sonu da meşaleler eşliğinde semte geri döndük. Bu sefer herkeste bir mutluluk, herkeste bir sevinç vardı tabii. Hepimiz savaştan galip çıkmış birer komutan gibiydik desem abartmış olmam. Onur'u maç sonunda gördüğüm ilk an öyle bir sarılışımız var ki anlatamam :) Bunu haketmiştik, hem de sonuna kadar...
Bir ara pinpon maçına döndü olay. Biz korner atıyoruz, onlar karşılıyor, biz atıyoruz onlar karşılıyor. Neyse ki, Ekrem'ın ortası, Bobo'nun asisti ve İbrahim'in vuruşu hem kabusu hem pinpon müsabakasına dönen korner çilesini sonlandırdı. Ardından Sivas'tan gol haberi geldi. Stres iki'ye katlanmıştı ki, Tello'nun güzel ortası ve Bobo'nun golü geldi. Tello'nun ilginç golü ise keyif golüydü sanki... Skora bakınca süper bir maç geçirdiğimizi düşünebilirler ama aslında öyle olmadı. Belki Bobo 45+'larda bulduğunu yazsa, iş orada bitecekti. Ancak bize yakışmazdı kolay maç kazanmak. Acı çekmeden hedefe ulaşmak bizim kitabımızda yazmıyor malum!
Liderlik güzel ama havaya girmek büyük hata olur. Çok kritik ve zorlu 3 maç var. Herşeyin farkında olmak ve her ihtimale karşı hazırlıklı olmak lazım. Ama önce kupa finali... Bir hesabı kapatmak mı dersiniz, yıllar sonra ülkedeki ilk duble'yi yapmak için ilk adım mı dersiniz, bilemem. Bildiğim tek şey, o maçın muhakkak kazanılması gerektiği. Tabii mümkünse 90 dakika içerisinde!
Maçın ilk 45 dakikasında gözüken bu maçın golsüz bitmeyeceği yönündeydi. Karşılıklı pozisyonlar buldu iki takım da. Bol bol kaleyi yokladık maç boyunca, çoğu da tehlikeli oldu. Başarısız ve gereksiz atılmış bir şut hatırlamıyorum. İkinci yarının ilk 20 dakikası ise ilk yarının aksine pozisyonsuz geçti. İbrahim Üzülmez'in ters kademe'ye girdiği kritik pozisyon dışında maç ikinci yarının ilk haftalarında oynadığımız Konyaspor deplasmanındaki maç havasını almıştı. Ta ki Tello'nun super pasına kadar. O an'a kadar sahada çok da olumlu şeyler yapmayan Tello, bir anda maçın gidişatını değiştirdi. Bobo'nun bitiriciliğini de unutmamak lazım...
Taraftarımız pahalı biletlere rağmen kendine ayrılan yeri tıklım tıklım doldurdu. İlk yarıda da gayet net seslerini duyduk, ki golden sonra tamamen tribün kontrolü taraftarımıza geçti. Eskisehirspor tribununun maç basında yaptıgı kareografi takdir'e degerdi. Ancak maç içerisinde beklediğimiz kadar baskılı bir ortam görmedik. Bunda pahalı olan biletlerin illa ki etkisi vardır. BandoEses de guzel bir olusum olmuş. Ancak ikinci yarı'nın başından, golün geldiği 67.dakika'ya kadar aynı ritmde devam etmemeleri lazımdı.
İlk yarı, 50, 60 derken 75'e kadar geldi dakika, durum 1-0 hala. 2009'un ilk 3.5 ayında yaratılan o mükemmel yenilmezlik serisi bitecek mi diye çekinmeye başlamıştım hafif hafif. Önce bir penaltı pozisyon oldu. Ki penaltı. O top o adamı geçebilse, arkada Bobo bomboş. Top geçemiyor, Kocaelisporlu oyuncunun da elle teması var. 10 dakika sonra Bobo'nun Kocaelispor savunmasıyla yaptığı verkaç geldi. 2.golden sonraki sevinç mükemmel ötesi. Şampiyonluğun habercisi bir nevi. 3.gol ise galibiyetin mühürü oldu.
Maça gelirsek; Baskılı başladığımız maçın gidişatı ilk 15 dakikada çıkan 3 sarı kart ile az çok belli oldu. En az 1 oyuncunun kırmızı kart ile oyun dışı kalacağı anlaşıldı. Maç başladıktan yarım saat sonra Kayserispor 10 kişi kaldı. Ali Turan'ın ikinci sarı kartı kimilerine göre ağır bir karar oldu. Peki Ali Turan'ın sarı kartı varken o hareketi yapmasının mantığı var mıydı? Ayrıca belirtmek gerek ki, maçta çıkartılan ucuz kartlar sadece Kayserispor'a çıkartılmadı. 
Serdar Özkan iki etkisiz korner ve ardından bencilce direkt kaleye gönderdiği serbest vuruş'tan sonra ıslıklandı. Taraftar tepkisinde haklıydı. Neyse ki ilk yarının geri kalan kısmında pes etmeyen mücadeleci yapısı ve güzel asisti ile kendisini bir nebze olsun affettirdi. Tello'nun güzel golünden sonra, yine aynı tarz bir vuruşu Yusuf'tan izledik. Şık bir goldü. İlk yarının sonlarında Bobo ve Ernst ile yakalayıp, değerlendiremediğimiz pozisyonlar 'bu pozisyonları inşallah aramayız' dedirtti.
Bobo gol kaçırmaya ikinci yarıda da devam etti. 48.dakikada kaçırdığı pozisyon gol ile sonuçlansa, kalan 40 kusur dakika bizim adımıza çok rahat geçecekti. Evet, bugün çok zorlanmadık kalan dakikalarda da. Kayserispor bizi zorlayacak kadar hücümü düşünmedi ama her zaman bu akşam ki gibi bir tablo çıkmayabilir karşımıza. Bu yüzden Bobo ve diger forvetlerimizin bulduğu pozisyonları iyi değerlendirmesi gerekli.
Maç öncesi mükemmel bir şov bizleri bekliyor. Taraftarımız şampiyonluk havasına iyice girdiğini, bugün yapacağı harika meşale şov ile herkese gösterecek. Takım semte girişte karşılanacak ve stada kadar takip edilecek.